opc_loader

DJ Goes USA!

DJ Goes USA!

Ik vind het echt super tof dat ik kan melden dat ik op woensdag 8 november naar Indianapolis vlieg om tot en met 12 november een van 's werelds grootste slagwerk evenementen PASIC te bezoeken. De Frankurter Musik Messe is groot, maar dit is natuurlijk wel even andere koek. Het gave is dat alle Amerikaanse leveranciers waar Show & Marching Music de Europese distributie voor verzorgt aanwezig zijn op deze beurs en dat ik na al die jaren samenwerken de kans krijg om deze mensen te spreken. Naast stands van alle grote uitgevers en slagwerkfabrikanten worden er solisten- en ensemblewedstrijden georganiseerd, zijn er optredens van bekende slagwerkers, kun je workshops en clinics bezoeken en zijn er veel interactieve sessies die je bij kunt wonen, waarin je mee kunt praten over uiteenlopende onderwerpen die met slagwerk te maken hebben. Het is mijn bedoeling om je via deze blog op de hoogte te houden van mijn belevenissen in Indianapolis. Ik ga proberen om iedere dag een verslag te plaatsen, dus kom regelmatig terug naar deze pagina. Het lijkt me leuk om je op deze manier op de hoogte te houden van alles wat ik beleef in Indianapolis. 

Woensdag 8 november 2017

Vandaag stond ik om 6:30 naast m'n bed, om na een douche, ontbijtje en afscheid van m'n gezin (ik ga voor de verandering eens een keer als eerste de deur uit) richting station Zwolle te gaan. Toen Ik om 7:30 arriveerde was er nog weinig te beleven op perron 5A, maar richting 7:47 (vertrektijd van de trein Schiphol) liep het perron vol. Wat wel lastig is (zo vaak ga ik dus niet met de trein) is dat er bijna geen plek voor je bagage is als je een beetje fatsoenlijke koffer bij je hebt. Omdat die niet in 't bagagerek past, hou je gauw een plek van iemand anders bezet :-(. Met een klein beetje vertraging (zullen de blaadjes wel geweest zijn) rond 9:00 aangekomen op Schiphol. Na het raadplegen van de borden richting departures 3 gelopen om mijn bagage af te geven, want ik had thuis al ingecheckt. Het was duidelijk nog niet zo druk op de luchthaven, want de security en paspoortcontrole (tegenwoordig compleet geautomatiseerd) verliepen lekker snel. Op naar gate D8, waar het toestel al klaarstond. Na een bak koffie, een muffin en de nodige research (bio's van de mensen die ik ga ontmoeten gedownload) konden we iets na kwart over 10 beginnen met boarden. Het was de bedoeling dat we om 11:00 zouden gaan vliegen, dat hebben we volgens mij niet helemaal gehaald. Toen ik bij mijn zitplaats aankwam zat er al iemand op de plek naast mij. Nadat ik even vriendelijk geïnformeerd had of ik de juiste plek had, ben ik naast de vrouw gaan zitten. We waren nog geen half uur onderweg toen mijn medereiziger vroeg of ze er even langs mocht om naar de WC te gaan (want zij zat bij het raampje). Ik, zo galant als ik ben, meteen keurig opgestaan om haar er langs te laten. Toen ik na een half uur nog steeds met al mijn spullen op schoot zat om haar er weer langs te laten, heb ik maar eens aan de buurvrouw aan de andere kant van het gangpad gevraagd of ik mij al zorgen moest gaan maken over de terugkeer van mijn buurvrouw. Ik ben op een gegeven moment maar lekker lui over beide stoelen gaan hangen, want ik had het idee dat ze inmiddels wel ergens anders in het vliegtuig een plekje gevonden had. Lekker: 2 plaatsen voor mij alleen :-) Na een uurtje vliegen werd een lekker warme lunch opgediend met stukjes kip in kerriesaus en rijst inclusief een verdwaald aardappeltje hier en daar. Als verrassing een bakje ijs na. Deze eerste vlucht naar Chicago duurt ongeveer 9 uur. Ik kom dus ongeveer om 20:00 's avonds (Europese tijd) aan in Chicago, daarna nog een korte binnenlandse vlucht naar Indianapolis. Oh ja ik moet straks niet vergeten om mijn koffer zelf van de band te halen in Chicago, want die wordt niet automatisch doorgestuurd. Het voordeel daarvan is dat ik in ieder geval zeker weet dat hij mee komt, want dat is bij een binnenlandse vlucht in Polen al eens misgegaan. Oh, de stewardess komt er aan met een stroopwafel en wat drinken. En dan heb je dus keurig je koffer van de band gehaald, langs de douane geweest, omdat ik ook nog een paar boeken van mezelf mee had die aangegeven moesten worden, en dan kun je dus mooi niet de plek vinden waar je je koffer weer in moet leveren voor de laatste vlucht naar Indianapolis. Dan sta je dus met koffer en al voor de gate waar ingecheckt moet worden. Gelukkig maakte de medewerkster van United Airways en niet zo'n probleem van. Het bagagelabel mocht er af en de koffer mocht gewoon mee het vliegtuig in. Vlak voor het boarden liep ik Bill Bachman (Quad Logic auteur) tegen het lijf, die had ik na mijn tour met Dutch Boy in 1993 niet meer gesproken. Na de landing in Indianapolis mijn, thuis al geïnstalleerde, Uber app aan het werk gezet om een taxi richting mijn B&B te regelen. Na wat omzwervingen op het vliegveld de taxichauffeur uiteindelijk gevonden en na een minuut of 20 aangekomen bij m'n B&B voor de komende dagen. Na een snelle hap bij een restaurant om de hoek en wat inkopen bij de Aldi heerlijk gaan slapen. Super benieuwd wat me morgen allemaal te wachten staat.

Donderdag 9 november 2017

Vanochtend rond 9 uur met de bus (die vlak voor mijn B&B stopt) richting het Indiana Convention Center vertrokken. In de bus kon ik voor $4,00 een retourticket kopen. Door de goedbedoelde bemoeienissen van de buschauffeur op een ander plek uitgestapt dan google maps voor mij bedacht had, waardoor ik nog zo’n kwartier door downtown Indianapolis heb moeten lopen, met m’n GPS, om bij het Convention Center uit te komen. Een leuke bijkomstigheid van deze trip is dat in deze week ook Grand National Finals van BOA (Bands Of Amerika) gehouden worden in het Lucas Oil Stadium. Omdat dit vlak bij het Convention Center is hebben veel bands die meedoen het Convention Center als uitvalsbasis. Toen ik daar vanochtend binnen liep werd er al druk gerepeteerd door verschillende marching bands. Ik hoop daar later in de week nog een kijkje te kunnen nemen. Voordat ik de beursvloer op kon moest ik eerst ergens mijn badge afhalen, die mij door m’n sponsor Salyers Percussion ter beschikking is gesteld. Eerst maar eens een rondje door de hal gelopen om te kijken waar de stands waren van de bedrijven die ik sowieso wilde bezoeken. Daarna maar gewoon aan het begin begonnen en een bezoek gebracht aan de stands van Mostly Marimba en Meredith Publications, waar ik een leuk gesprek had met Garwood Whaley, die veel beroemde slagwerkboeken heeft geschreven, waar ik in mijn conservatorium jaren behoorlijk wat uit gestudeerd heb. Daarna in de stand van Salyers Percussion een poos met eigenaar Bruce Salyers staan praten en zoals afgesproken mijn snare drum basics boeken in zijn stand achtergelaten. Daarna in de tegenoverliggende stand kennisgemaakt met Nathan Daughtrey van C. Alan Publications. We zijn sinds vorige week ook officieel Europees distributeur voor deze Amerikaanse uitgeverij. Omdat we nog maar net zakendoen heeft Nathan me het een en ander verteld over waar C. Alan zich allemaal mee bezig houdt. Verder heb ik super leuke gesprekken gehad met Chris Brooks & Chris Crockarell van Row-loff productions, waar we al jaren de Europese distributie voor verzorgen en waar we ook de meeste stukken van op voorraad hebben liggen. Meteen tegenover de stand van Row-loff was de stand van Tapspace Publications. Leuk om uit de monden van Murray Gusseck en Jim Casella te horen dat ze echt op prijs stellen wat we allemaal voor ze doen in Nederland en en rest van Europa. Inmiddels was het alweer ruim na twaalven, tijd om te gaan lunchen dus. Precies op dat moment kwam ik Jelle Roeper tegen, die namens Vancore op de beurs aanwezig was en waar ik vroeger veel mee samengewerkt heb. Na uitgebreid bijgepraat te hebben zijn we samen weer de beursvloer opgelopen, waar we ook Vancore eigenaar Jan ter Heide tegen het lijf liepen. Leuk om die ook weer eens te zien en te spreken. De middag stond een beetje in het teken van Show & Marching Music promotie. Ik ben langs geweest bij Steve Weiss, Lone Star Percussion en J.W. Pepper om het een en ander te vertellen over onze eigen uitgaven en ik heb een aantal mensen mijn, pas in het Engels vertaalde, Snare Drum Basics boeken kunnen laten zien. Een aantal leuke reacties gehad op mijn aanpak, dus wie weet zijn ze binnenkort ook in de USA verkrijgbaar. Nog net voor 17:00 wat mallets en stokken kunnen testen in de stand van Salyers Percussion en onze dealer in de UK het een ander kunnen laten zien over de nieuwe Snare Drum Basics boeken. Daarna met google maps de weg naar het busstation weer kunnen vinden. Na net iets te vroeg aan het touwtje getrokken te hebben, toch bij de juiste halte uitgestapt. Dan nu nog maar even wat eten een een paar boodschappen doen voor morgen en m’n interview met de mannen van Row-loff van voorbereiden. Morgen hoop ik wat tijd te kunnen besteden aan het bezoeken van workshops en clinics. 

Vrijdag 10 november 2017

Vanochtend wat eerder dan gisteren (8:15) op de bus gestapt omdat ik een afspraak had met Chris Brooks & Chris Crockarell voor een interview op de Row-loff stand. Ik was dus voor negen uur al op de beursvloer om zonder storend achtergrondgeluid te kunnen filmen, want zo gauw de deuren open zijn voor publiek begint iedereen meteen overal op te tikken. Als ik weer thuis ben volgende week ga ik m’n best doen dit interview zo snel mogelijk online te krijgen. Toen ik terugliep naar de Salyers stand kwam ik een van de Row-loff componisten Dan Moore tegen. Leuk om zelfs van een van de componisten te horen dat ze het op prijs stellen wat je voor ze doet in Nederland en de rest van Europa. Eenmaal terug bij Salyers liep ik Jeff Moore tegen het lijf en hebben we uitgebreid herinneringen opgehaald aan de workshops die we samen in 2006 in Nederland, België en Frankrijk gedaan hebben. Jeff Moore had een leuk nieuwtje, waar ik nu helaas nog even niets over kan vertellen. Dat hou je nog van me tegoed :-) Daarna kwam ik op weg naar de drumline battles Julia Gaines tegen. Show & Marching Music distribueert haar boek Sequential Studies for Marimba. Ze vertelde me dat ze haar boek niet meer zelf uit zal geven, maar dat het binnenkort bij Tapspace Publications verkrijgbaar zal zijn. Verder vertelde ze dat ze bezig is met het tweede deel van Sequential Studies. Daarna heb ik wat drumline battles bekeken en heb ik een mooie uitvoering gehoord van Angels of the Apocalypse (uitgeven door C.Alan Publications) door het slagwerkensemble van de Southwestern High School. Ook dit heb ik gefilmd en zal ik zo spoedig mogelijk na thuiskomst online zetten. Na het Drummers Heritage concert nog even terug naar de Tapspace stand om wat foto’s te maken en een afspraak te maken met Jim & Murray voor een klein interview morgenochtend. Tegen 13:00 had in met Scott Johnson afgesproken bij de Row-loff stand voor een foto met zijn net uitgekomen nieuwe trommel boek, dat uiteraard binnenkort ook via de Show & Marching Music website verkrijgbaar zal zijn. Daarna ontmoette ik bij de Row-loff stand Matt Savage die, toen ik in 1993 bij Dutch Boy speelde, slagwerkinstructeur was daar. Daarna ben ik op Uitnodiging van Scott Brown te gast geweest bij een repetitie van de Walton Band, waar hij verantwoordelijk  is voor het slagwerk. Na rond 17:00 nog even wat zakelijke details met Bruce Salyers doorgenomen te hebben en nog even een demo van Steve Smith meegepakt te hebben het Convention Center verlaten. Nog even het winkelcentrum in downtown Indianapolis bekeken, maar daar ben ik maar snel uitgelopen, want dat stroomde over van de marchingband kids die meedoen aan de Band Of America Finals, die deze week ook in Indianapolis plaatsvinden. Na een heerlijk maal bij “The Old Spaghetti Factory" de bus terug genomen naar mijn B&B. Als afsluiting van de dag nog een te gek concert van The Airmen of Notes (Big Band van de Amerikaanse luchtmacht) mee kunnen pikken, met verschillende beroemde gast drummers waaronder Peter Erskine. Er staat een klein clipje van dit concert op de Show & Marching Music Facebook pagina. Http://www.facebook.com/showandmarchingmusic. Enjoy! 

Zaterdag 11 november 2017

Ook vanochtend stond ik alweer om 7:00 naast m’n bed omdat ik ook vandaag net voor de beurs open gaat (9:00) nog een interview wil doen. Vandaag zijn Murray Gusseck en Jim Casella van Tapspace Publications aan de beurt. Gisteren heb ik na het Drummer Heritage concert heel kort Mark Reilley even gesproken en hem verteld dat ik hem graag een aantal dingen wilde laten zien. We hadden voor vandaag een afspraak gemaakt bij de Salyers stand en heb hem alles laten zien en uitgelegd over wat ik de afgelopen tijd aan nieuwe Snare Drum Basics artikelen op de markt gebracht heb. Volgens mij was hij oprecht onder de indruk van m’n materiaal. Ik heb hem het een en ander meegegeven en hij heeft me verzekerd dat hij het onder de aandacht van z’n collega’s zou brengen. Een betere ambassadeur van je lesmateriaal kun je niet hebben denk in :-) Ik had eigenlijk nog geen afspraak gemaak met Nathan Daughtry van C. Alan Publications voor een kort interview. Omdat het net rond is dat wij ook voor C. Alan de Europese distributie mogen gaan verzorgen, mocht die natuurlijk niet ontbreken. Nadat we een rustig plekje in de hal gevonden hadden, inclusief geïmproviseerde iPhone camera stand, heeft Nathan het een en ander over z’n uitgeverij kunnen vertellen. Beide interview zullen in de komende periode online verschijnen, dus hou alle social media van Show & Marching Music goed in de gaten als je nieuwsgierig bent wat onze Amerikaans leveranciers allemaal te melden hebben. Na een leuk gesprek met de Duitse slagwerker Nils Rohwer heb ik samen met Jelle Roeper een te gek concert van het Eastman Percussion Ensemble o.l.v. Michael Burrit bezocht, daarna meteen door naar het Brasilian Vibes trio met Arthur Lipner, een demo van de Blue Devils drumline met Scott Johnson bezocht en een improvisatie workshop door Anders Arstrad en Dan Moore bijgewoond. Na afscheid genomen te hebben van al onze Amerikaanse leveranciers was PASIC 2017 al weer afgelopen. Na Bruce en Jenny Salyers geholpen te hebben met het opruimen van de stand ben in naar het Lucas Oil Stadium vertrokken om de Grand National Championships van Bands Of Amerika mee te maken met als terechte winnaar de Carmel High School Band uit Indiana. Tijdens de jury bespreking ook nog even getrakteerd op een optreden van het U.S. Marine Drum & Bugle Corps. Dat was dus al weer mijn laatste officiële dag in Indianapolis. Wat een ervaring om drie dagen ondergedompeld te zijn in alles wat met slagwerk, drums en percussie te maken heeft. Deze paar dagen zal ik mij nog lang blijven herinneren, zei hij met een big smile op z’n gezicht :-)

Zondag 12 november 

Ik had me voorgenomen vanochtend lekker uit te slapen omdat ik verder vandaag geen verplichting meer had, maar dan ben je helaas toch weer gewoon “op tijd”  wakker. Dan eerst maar even met thuis facetimen om Tomas te feliciteren met z’n zestiende verjaardag. Na een wandeling door de buurt en Garfield park m’n Uber taxi richting luchthaven besteld. Op de luchthaven kom je dus gewoon meteen weer een heel leger slagwerkers en drummers tegen en begint het netwerken weer van voren af aan. Nog iemand ontmoet die mooie bamboe paukenstokken maakt en een leuk gesprek gehad met percussionist Aldo Mazza. Eenmaal bij de incheckbalie voor de eerste vlucht naar Toronto, want ik vlieg de terugweg over Canada, wist de medewerker van Air Canada mij doodleuk te vertellen dat je zonder ATE verklaring Canada gewoon niet in komt. Daar sta je dan met een mobiele telefoon een een instabiele wifi verbinding, waar je dat op het laatste moment mee moet gaan regelen. Gelukkig stond Andy Morris (president van Dream Cymbals) achter mij in de rij. Hij was er niet trots op dat zijn land mij voor dit dilemma stelde en besloot mij meteen te hulp te schieten. Ik mocht via zijn laptop de ATE verklaring aanvragen. Nadat ik de vereiste $7,00 dollar met m’n creditcard betaald had kon ik alsnog inchecken voor de vlucht naar Toronto. Maar goed dat ik ruim van te voren op de luchthaven van Indianapolis aanwezig was, want anders was dit allemaal niet meer gelukt. En natuurlijk super tof dat er mensen zoals Andy Morris op deze aarde rondlopen. Tijdens de vlucht een leuk gesprek met m’n buurman uit Toronto die pas geleden een marimba gekocht had en die naar PASIC was gekomen omdat hij wel eens wat meer over het instrument en de verschillende merken mallets wilde weten. Op Toronto Airpoirt alvast begonnen aan dit verslag en wat gegeten, omdat ik toch 4 uur op m’n aansluiting naar Amsterdam moest wachten. Die laatste vlucht valt waarschijnlijk toch niet veel over te vertellen omdat hij grotendeels ‘s nachts plaatsvind. Na een paar heftige dagen is een beetje slaap wel welkom, dus ik hoop dat ik tussen Toronto en Amsterdan snel in slaap val. De bedoeling is om maandagmorgen rond 10:30 op Schiphol te landen. Daarna nog een uurtje in de trein naar Zwolle hele avontuur is al weer voorbij. Dinsdag gewoon weer lesgeven in Emmeloord. 

Terug